Fugacidad – Photography by Frédérique van Rijn

Fugacidad - Photography by Frédérique van Rijn

PujolII 2013

Tentoonstellingsperiode:
6 september t/m 15 november.

Bekijk hier de uitzending van Kunststof tv waar Frédérique te gast was samen met haar grootvader Remco Campert die gedichten maakte bij haar fotografie: kunststoftv.ntr.nl

“Ver weg van elk grote stad met haar lawaai van gonzende stemmen, toeterende auto’s, piepende trams en rochelende autobussen dieselend door nauwe straatjes volgepropt met mensen vol verlangen om snel aan de boulevard in het volle licht en de zilte zeewind uit te stappen.

Ver weg van zo’n stad, bijvoorbeeld Barcelona, rijdt Frédérique van Rijn  in een krankzinnig oude ziekenauto volgestouwd met foto-apparatuur, slaapzakken en ander eenvoudig gerief om de nachten onder de naakte hemel te kunnen doorbrengen, door de stoffige wegen de bergen in, het lawaai en de luchten van verse en bedorven vis in de stad ver achter zich latend.
Vol goede moed trekt ze verder omhoog, de flanken op van de trotse Pyreneeën, nog wat kleine stadjes, dorpjes eigenlijk passeert ze in haar camion met opvallende kruisen van de Frères de Sacré Coeur die menig slachtoffer hebben gered door hard ziekenhuiswaarts te rijden.  Met Frédérique aan het stuur ligt het tempo lager, natuurlijk, een fotografe kijkt rond, tuurt, zoekt en dat vereist een andere snelheid.

De zon staat al hoog, warmte neemt de ontdekkingsreiziger in een ferme greep, geen ontkomen aan, belangrijk om nu te rusten op het heetst van de dag, daar is een verlaten huis met schaduw, dat moet lukken. Frédérique weet al dat het een plek is om foto’s te kunnen nemen. Fotografen gaan als jagers op pad. Ze voelen het aan, dáár moet ik zijn. De foto zit al in het hoofd, de plek moet nog worden gevonden, dat maakt de jacht ook soms vermoeiend.
Maar nu heeft ze een beetje geluk, het verlaten huis is inderdaad net aan zijn lot overgelaten.  De open haard smeult zelfs nog na, als Frédérique binnenwandelt en de verlaten kamers doorziet. De keuken bezit nog veel gerei, er staat een omgewoeld bed in de slaapkamer, de luiken zwaaien op de warme wind, schurend, het interieur dan weer in het licht dan weer in het duister zettend en opeens staat er een hond in de deuropening.
Is dit dan toch het huis van een kraker die de eenzaamheid wenst? Boven op zolder is er in jaren niemand meer geweest. De natuur groeit welig door de dakbinten naar binnen, wat losstaand meubilair ligt dik onder het stof, een scheefhangende spiegel lacht de fotografe toe, ijdelheid is al lang uit dit huis vertrokken.

De foto’s die Frédérique maakt van dit soort verlaten Spaanse plekken zijn getuigenissen van hoe het leven er was. De bewoners zijn altijd net vertrokken, voorgoed, keren nooit meer terug, maar zelfs de tand des tijds kan hun sporen, hun jaren die in het huis liggen verankerd, niet voorgoed uitwissen. De weemoed hangt zwaar in de kamers die Frédérique op haar tochten vindt. De intimiteit van het huiselijk leven weet zij echter op subtiele wijze in beeld te brengen. Zij maakt uitsluitend gebruik van het bestaande licht. Dit licht maakt het leven van weleer wakker, de schaduwen dansen ook zonder muziek. Maar soms is dit zonlicht knalhard en schijnt ongenaakbaar door de openstaande ramen de kamer in de houten bank en een eenzame stoel in de spotlights zettend als was het een dramatisch theaterstuk.

Een stille wereld is het huis geworden, achter gelaten door de bewoners, stilte ook zo kenmerkend voor de foto’s van Frédérique van Rijn, stilte waaruit respect en betrokkenheid te voelen is van de fotografe met haar onderwerp.

Fugacidad, onomkeerbaar gevoel van vergankelijkheid. De fotografe keerde nog een laatste keer terug naar dit verlaten landschap. De expositie is een weerslag van deze Spaanse periode die nu is afgesloten om plaats te maken voor een nieuw onderwerp. Fugacidad, alles is gezegd.”

Open op afspraak.